İnsan, dünyaya bakmak için başını kaldırmayı unuttuğunda, dünya cebinde küçülür. Bedenler aynı mekânda buluşur, zihinler görünmez mesafelerde kaybolur. Bir anı yakalama arzusu, anın kendisini silerken; kalabalıklar sessizliğin içinde çoğalır. Belki de yalnızlık, artık kimsenin olmaması değil, herkesin başka bir yerde olmasıdır.