Şehrin en çok yürünen sayfası, en az okunanıdır. Kaldırımlar, zeminin sessiz yazısına eğiliyor: çizgi, doku, çatlak, iz. Hiçbir şey anlatmayan yüzeylerde ritim ve sadelik arıyor. Başı öne eğmenin bazen en geniş bakış olduğunu hatırlatıyor.